جلسات اخیر در آستانه ماه محرم همچنان با شعرخوانی و نقد شعر  برگزار گردید.

طی این جلسات،  شناخت مکتب سمبولیسم و قوانین و معیارهای این مکتب موضوع بحث ادبی قرار گرفت که در زیر ، خلاصه ای از آن را خواهید خواند:

از نظر فکر، سمبولیسم بیشتر تحت تأثیر فلسفه ایده آلیسم بود که از متافیزیک الهام می گرفت و در حوالی سال 1880 در فرانسه باز رونق می یافت، همچنین بدبینی شوپنهاور نیز تأثیر زیادی در شاعران سمبولیست کرده بود.

خلاصه اصول سمبولیست ها به شرح زیر است:

1- حالت اندوهبار و آنچه را که از طبیعت موجد یأس و نومیدی و ترس است بیان می کنند.

2- به سمبل ها و اشکال و آهنگ هایی که احساس ها، نه عقل و منطق آن را پذیرفته است توجه دارند.

3- آثاری که آنها به وجود آورده اند برای هر خواننده به نسبت میزان ادراک و وضع روحیش مفهوم است، یعنی هرکس نوعی آنها را در می یابد و می فهمد.

4- آنان تا حد امکان از واقعیت عینی دور شده و به واقعیت ذهنی پرداخته اند.

5- چون انسان دستخوش نیروهای ناشناسی است که سرنوشت آنان را تعیین می کند از این رو حالت وحشت آور این نیروها را در میان نوعی رویا و افسانه بیان می کنند.

6- می کوشند حالت های غیرعادی روانی و معرفت های نابه هنگامی را که در ضمیر انسان پیدا می شود و حالت های مربوط به نیروهای مغناطیسی را در آثارشان بیان کنند.

7- به یاری احساس و تخیل حالت های روحی را در میان آزادی کامل با موسیقی کلمه ها، و با آهنگ و رنگ و هیجان تصویر می کنند.

شارل بودلر، موریس مترلینگ، آلدینگتن، لارنس، هاکسلی، آرتور رمبو از بزرگان این مکتب هستند.

سفر و شعر رویای پاریسی آثار بودلر، نژادپرست از آرتور رمبو، شاهدخت مالن از موریس مترلینگ نمونه‌هایی از آثار نمادگرایی می‌باشند.

موضوع جذاب دیگر این نشست ها، بحث در باب فرهنگ و هنر بود و اینکه به راستی کدامیک از شاخه های هنر میتوانند در فرهنگ نقش سازنده تری را ایفا کنند.

آنچه عقیده عمومی اعضای جلسه بر آن راسخ تر مینمود، تاثیر بیشتر زبان و شعر بود و آن هم به دلیل بی پرده بودن رابطه میان مغز و زبان!

و عقیده دیگر، موسیقی بود به علت بی مرز بودن دایره ی فهم آن.

و در پایان، شعری از سید علی رضایی :

اشکم عبور میکند از گونه بر لبم

انگار حرف هات نمی آید از گلو

دارند قطره قطره زمین میخورند باز

در بین کفش هام زمین گِل شده بگو

چسبیده ای به خاطره هایم عجیب و سخت

مانند این پلنگ که چسبیده به پتو...

در شعرها به آخر خطت رسیده ام

دلبسته ام... هنوز تو را من ندیده ام

دارم به روی گندم تو فکر میکنم

دارم به تو، تجسم تو فکر میکنم

با حرف های کهنه و دردت قلم به دست

بانو بگو که لرزش دست است یا عروض ؟

تو رفته ای و گریه ی فردی که آشناست

که شانه های شعر تکان میخورد هنوز

شعر و دل و صدا و سکوتم شکسته است

در بیت هام واژه ی نفرت نشسته است

هر جای بوسه ی بدنم درد میکند

من...دوستت...تو را... دهنم درد میکند

این عکس های مانده مرا کور میکند

دارد صدا، صدات تو را دور میکند

گاهی صدا... نه، گاه فقط یک نگاه تو

گاهی نه من، که قافیه مجبور میکند ↓

اینطور باز حرف دلم را بیان کنم:

مویت همیشه شعر مرا بور میکند

 آمیختند چشم تو را با کمی عسل

"هی گریه می کند وسط دفترم غزل"

اینجا دلی برای دلت سرد میشود

دارد علی برای خودش مرد میشود...

از بالشی که خیس... و از هق هقی یواش

می ریخت باز شهد عسل روی گونه هاش

اشکش عبور کرد و فرو ریخت بر لبش

مثل سکوت و رد شدنش از کنار من

یک عمر باز منتظر کفش های تو

یا روی برف منتظر رد پا شدن...

                                □□□                                     

من خسته ام از این همه گریه به جای خواب

دلتنگی تمام شب و قرص های خواب

من خسته ام از این رد بوسه به سنگ ها

از این پتوی لعنتی و از پلنگ ها...